Berlijn

Berlijn

maandag 26 augustus 2013

Druk!

Hallo allemaal,

Weinig geblog mijnerzijds! Afgelopen week was behoorlijk druk bij de NOS: veel nieuws, veel schrijven en reportages filmen. Hoogtepunt was dat ik met twee artikelen op de homepage van NOS.nl stond. Een verhaal over het bezoek van Merkel aan voormalig concentratiekamp Dachau en m'n eerste bijdrage aan de verkiezingsweblog, die we met zn drieeën om de beurt schrijven. 

Hier de links:

http://nos.nl/l/542322 (Dachau)

http://weblogs.nos.nl/berlijn/2013/08/20/berlijn-een-jungle-van-verkiezingsposters/ (weblog)

Afgelopen weekend heb ik Angela Merkel van hééél dichtbij gezien en gefotografeerd! Vandaag schreef ik er een blog over: http://weblogs.nos.nl/berlijn/2013/08/26/op-staatsbezoek-bij-angela-merkel/
Hier de foto's: 

bundeskanzleramt



protest was er ook




Morgen gaan we weer een reportage filmen! Vanaf 1 september zal er regelmatig een bijdrage van ons vanuit Berlijn in de journaals zitten. I will keep you all posted!

Liefs uit zonnig Berlijn!

zondag 18 augustus 2013

Hey baby, tolles fahrrad!



Terwijl ik langs het Bauhaus-museum fiets zie ik in de verte de Siegesäulle opdoemen. Een statige en goudkleurige pilaar, een ijkpunt in de stad. Langs de Tiergarten is er gelukkig een fietspad en kan ik even voluit trappen. Het immense park ruikt s’ochtends altijd naar vochtig gras. Nadat ik rechtsaf ben geslagen kom ik langs de imposante Berliner Philharmoniker, die waarschijnlijk ooit een gouden kleur had, maar vandaag de dag meer een geelbruinige gloed heeft. Ik fiets immer gerade aus en kom op Potsdamer Platz. Daar begon mijn eerste Berlijn-ervaring ooit. In 2006 vertoefde ik hier samen met een vriendin in een hostel dichtbij het metrostation. ‘Potsdamer Platz nog an toe’ was onze veelgemaakte grap. Vanaf hier suizen de Berlijnse hoogtepunten aan mij voorbij: het Holocaust-monument, de Brandenburger Tor en de Reichstag. Ik sla naar rechts en steek de Spree over. Het Bundespressekonferenz, bestemming bereikt.

Het klinkt als een doorsnee toeristische route door Berlijn. Voor mij is het inmiddels dagelijkse kost. Toch blijft de fietstocht van huis naar de NOS en terug een van de fijnste momenten van de dag. Geen uitvallende of overvolle treinen, geen koude stations of OV-kaartproblemen. Mijn fiets en ik hebben het zelf in de hand. Nu heeft fietsen in Berlijn wel veel weg van survivallen. Het is duidelijk dat Duitsland niet zo’n fietsland is als Nederland. Fietsers zijn er wel, maar het trappen op een voertuig met twee wielen zit duidelijk niet in iedereen z’n bloed. Breeduit fietsen, slingeren, geen hand uitsteken, doorduwen, voetgangers op de hielen zitten, zonder kijken afslaan of door rood rijden, het is aan de orde van de dag. Het lijkt wel of ze denken: ik heb een helm op (iedereen!) dus mij kan niets gebeuren. 
Over de fietspaden in Berlijn hoef je al helemaal niet naar huis te schrijven. Maar laat ik dat voor jullie bloglezers toch maar wel even doen. Echte fietspaden zijn er veelal niet. Smalle, slecht aangegeven stroken langs een drukke weg zijn voor fietsers bestemd, maar met een risico voor je eigen leven. In de meeste gevallen wordt deze strook gebruikt door dubbel geparkeerde taxi’s. Fietsen doe je hier in veel gevallen gewoon op de busbaan, met zoals het woord al zegt, vaak een bus achter je aan. Het gros van de Duitse fietsers fietst daarom uit veiligheidsoverwegingen op de stoep, die in deze zomermaanden wordt gedomineerd door hordes slenterende toeristen. Kortom, fietsen in Berlijn is als op safari gaan in Afrika.

Nu moet ik zeggen dat ik één van de gaafste fietsen ooit heb! Het is een oranje Batavus racefiets uit 1989 (hoe toepasselijk! ’89 = muurval) met een stuur van een oude beachcruiser, afgewerkt met lichtblauw stuurlint. Dit unieke model is speciaal voor mijn Berlijn-avontuur samengesteld door Benjamin. In de wereld van de vintage racefietsen trekt mijn oranje exemplaar, met ‘made in Holland’ op het frame, behoorlijk wat bekijks. Geen wanhopige versiertrucs of schunnige teksten worden hier naar mijn hoofd geslingerd. ‘Hey baby, tolles fahrrad’ is de leuze!  


Terwijl afgelopen week mijn NOS-debuut plaatsvond, met het item over de kinderopvangproblematiek en twee artikelen op NOS.nl, was ik alweer druk bezig met de research voor een nieuwe reportage. In de aanloop naar de verkiezingen (22-10-2013) zal de NOS verschillende bijdragen uitzenden over belangrijke verkiezingsthema’s. Onderwerpen als de kinderopvang in Duitsland zijn in het licht van de recente oorlogen in o.a. Egypte of Syrië komkommertijd-reportages, maar in de Duitse verkiezingsstrijd zijn dit soort zaken belangrijk nieuws. En zo zijn er nog meer thema’s die bijvoorbeeld in Nederland niet aan de orde zijn, en waarover hier politiek heftig gestreden wordt. Het is interessant om dat eens van de andere kant mee te maken.

Over politiek gesproken: Merkel is terug in het land en is inmiddels begonnen met campagne voeren. Daarbij zal ze voornamelijk het land doortrekken en met een zeepkist op marktpleinen de Duitsers enthousiasmeren voor het CDU. Over de peilingen hoeft zij zich geen zorgen te maken. Ze staat ruim aan kop. Anders is dat bij de SPD (de Duitse PvdA). Afgelopen weekend was ik aanwezig bij Das Deutschland Fest, een immens festival in het centrum van de stad, ter ere van het 150-jarige bestaan van de partij (en natuurlijk een welkom campagnemiddel). Het was een gratis festival, met optredens van grote Duitse artiesten. Aan opkomst geen gebrek, maar in de peilingen blijft de SPD ver achter op het CDU.
Lijsttrekker Peer Steinbrück, die veel negatieve reacties krijgt vanwege zijn vermeende elitaire gedrag (zo zei hij onlangs dat hij nooit wijn uit de supermarkt zou drinken), werd enthousiast ontvangen door het publiek. Hij sprak over alle keren in het verleden dat de SPD haar verjaardag niet heeft kunnen vieren. Niet tijdens het keizerrijk, niet tijdens de Nazitijd, waarin de partij verboden was, en niet in de DDR, waarin de partij werd verplicht zich te verengingen met de communistische partij. Dat het nu in alle vrijheid haar 150-jarige bestaan voor de Branderburger Tor kon vieren, maakte duidelijk was los bij de Duitsers. Ik stond vooraan bij het podium tijdens de speech van Steinbrück, en de sfeer was emotioneel en opgelaten. Er werd luid geklapt en gejuicht bij zijn woorden over vrijheid, gelijke rechten, kansen voor iedereen en campgane oneliners als: 'Het maakt niet uit waar je vandaan komt, het gaat om waar je naartoe wilt'.  

Lijsttrekker Peer Steinbrück

Peer achter een vlag

Peer en zijn kompetenzteam
Het festival was tegen mijn verwachting in erg gemoedelijk en gemütlich! Er werd gegeten (worsten) en gedronken (bier) en wie zin had kon een potje nazi-kabouters omverwerpen. De burgemeester van Berlijn, Klaus Wowereit liep tussen de mensenmassa’s rond om handtekeningen uit te delen. De optredende bands zeiden mij weinig, maar waren verrassend leuk. De band Die Prinzen trok veel mensen naar het hoofdpodium. Luidkeels werd het lied ‘Deutschland’ meegezongen, dat zonder schaamte een overduidelijke komische lofzang voor Duitsland is. Zie hier het lied op Youtube:  http://youtu.be/cUlY8qsYXFs

Nazi's omverwerpen

Burgemeester Klaus Wowereit








Hoogtepunt van de avond was zonder twijfel de afsluitende act van Nena. De zangeres die in de jaren ’80 doorbrak met haar hit ’99 Luftballons’ is alles behalve uitgerangeerd. Jeetje mina, wat is dat een fantastische artieste!  Ze weet in paar seconden het publiek in een feeststemming te brengen en heeft ondanks dat ze boven de 50 is (en 30 om te zien) tomeloze energie. Ik ben zelden zo verrast door een optreden. Haar grote hit irgendwie irgendwo irgendwann bezorgde me door het uitzinnige publiek en de mooie zomeravond eventjes kippenvel. Nena rocks!!! 
(Zie de link naar m’n zelfgemaakte en daardoor niet al te beste opname van 99 Luftballons onderaan dit bericht).  

Nena-fan


Nena zingt '99 Luftballons': http://youtu.be/I-J-YKKO2wg

Tot de volgende blog!

Liefs uit Berlijn.

woensdag 14 augustus 2013

NOS-debuut!

Beste allemaal,

Vandaag was dan eindelijk mijn NOS-debuut! In het achtuurjournaal was onze reportage over de kinderopvangproblematiek in Duitsland te zien, waarvoor ik de productie heb gedaan.

Via deze link kun je de reportage terugkijken: http://nos.nl/l/540267

Ook verschenen er twee korte artikelen van mijn hand op NOS.nl, die zijn hier te lezen:

http://nos.nl/l/540174 (over de kinderopvang in München)

http://nos.nl/l/540152 (over het gijzeldrama in Gladbeck 25 jaar geleden).

Al met al een mooie dag! :-) 



Campagnebord van die Grünen, met cynische tekst van minister Schröder aan Merkel: 'Kinderopvang? Hebben ze geen oma's?' 

maandag 12 augustus 2013

Beste allemaal,

Vandaag zou ik meer melden over het item waar ik afgelopen week aan gewerkt heb en wat vandaag uitgezonden zou worden in de avondjournaals van NOS.
Door het overlijden van prins Friso is de reportage verschoven naar later deze week. Mocht het zover zijn, dan laat ik het weten.

Voor nu wat kiekjes die ik tijdens mijn fotosafari heb gemaakt dit weekend. :-)

Tot snel!



vrouw op de markt








een dagje naar het museum....vermoeiend!


een dagje naar het museum.....vermoeiend deel II.

zaterdag 10 augustus 2013

Rock 'n roll-ontdekkingen, dopingonthullingen en wachten op Merkel.


Berlijn is geen mooie stad. Althans, niet op de manier waarop we andere steden vaak mooi vinden. Het is niet zo statig en opgepoetst als Londen, niet zo romantisch als Parijs. Het heeft geen grote schat aan eeuwenoude bouwstijlen zoals Praag en geen goed geverfde grachtengordel als Amsterdam. Berlijn zou ik eerder ‘ruw’ noemen. Een ruwe stad, met weinig eenheid en vele gezichten. Je kunt er meerdere keren heen gaan en steeds weer totaal andere aanblikken en sferen vinden. Dat maakt Berlijn mooi. Het is veelzijdig en altijd in beweging.

Toen ik naar Berlijn verhuisde had ik het idee dat ik een beetje wist hoe de stad in elkaar zat. Maar hoe langer ik er nu ben, hoe meer ik ontdek hoe weinig ik ken. Het gebrek aan eenheid maakt het moeilijk om iets ‘typisch Berlijns’ te omschrijven. Het eerste wat vaak genoemd wordt is de alternatieve cultuur. Jonge mensen in (quasi) versleten kleren, op een vintage fiets met een flesje Club Mate in hun hand. Maar dit beeld wordt ook in grote mate gekopieerd door de vele buitenlandse mensen in de stad. Elke keer als ik denk een typische Duitse alternatieveling te hebben gevonden, blijkt hij of zij Engels of Spaans te spreken.

Typisch Berlijns is misschien wel het feit dat de geschiedenis als een rode draad door het dagelijks leven heen weeft. Het verleden ligt op straat, letterlijk. Zo zat ik vorige week op een terras in de wijk Schöneberg (waar ik woon). Ik dronk koffie bij een café dat ook vintagespullen uit de jaren vijftig en zestig verkoopt. LP’s, tv’s, radio’s en plastic bloemetjesseries stonden op straat uitgestald. Terwijl ik zat te lezen kwam er een oudere, smoezelige vrouw aan het tafeltje naast mij zitten. Ze bestelde tot drie keer toe een ander drankje en wiebelde onrustig op haar stoel. Ze keek nerveus naar alle spullen die te koop werden aangeboden. Ineens stond ze op en zei: “Wij hebben de DDR met z’n allen zo zorgvuldig opgebouwd. We hebben altijd hard gewerkt en goed voor onze spullen gezorgd. En wat doen ze hier? Ze zetten alles op straat! Ons hele verleden wordt aan de vogels gegeven.” Ze mompelde nog een tijd door over hoe goed het leven in het communistische Duitsland was geweest, en hoe ze nu door de kapitalisten in de steek werd gelaten. Boos liep ze weg, zonder te betalen. 



Over dingen in Berlijn ontdekken gesproken; ik blijk in een behoorlijke Rock ’n Roll wijk te wonen. Hemelsbreed een paar tientallen meters van mijn kamer vandaan bevindt zich het legendarisch Café M. (wie kent het niet?) M opende zijn deuren in 1979 en groeide in de jaren tachtig uit tot een fenomeen. Het was naar horen zeggen het eerste café van Berlijn met een destijds gewaagde zwart-wit inrichting. Grote namen uit de Berlijnse muziekwereld verzamelden zich hier en ook de Australische zanger Nick Cave verbleef hier samen met zijn Bad Seeds nachtenlang aan de bar. Café M bestaat nog steeds, al ziet het er vandaag de dag wel iets gemütlicher uit. De bar staat nog in vol ornaat, maar de rest van de ruimte is ingericht als huiskamer. 
Eind jaren zeventig verhuisde ook de Britse zanger David Bowie naar Berlijn, om precies te zijn naar de Hauptstraße, twee straten achter die van mij. Daar woonde hij jaren naast zijn collega en goede vriend Iggy Pop (die ik nog eens half naakt, rollend over een piano op Pinkpop Lust for Life heb zien zingen). 
Drie van Bowie’s meest invloedrijke albums zijn ontstaan toen hij in de Duitse hoofdstad woonde. De Koude Oorlog-perikelen schijnen dé inspiratiebron te zijn geweest voor één van zijn bekendste nummers, Heroes. 
Voor mij is na ruim een week duidelijk geworden, Schöneberg leeft. Zowel z’n geschiedenis als de waan van de dag. Binnenkort ga ik eens op rock ’n roll-tour en een pilske drinken bij Café M. 

Iggy Pop en David Bowie in Berlijn


Nick Cave aan de bar in Cafe M.

Cafe M in de jaren tachtig.



En dan natuurlijk de NOS, de reden dat ik in Berlijn ben. De eerste week zit erop! En ik kan er met tevredenheid op terugkijken. Het NOS kantoor zit in het Bundespressekonferenz, een groot gebouw in het politieke hart van Berlijn. Het bevindt zich pal achter de Reichstag en Merkel geeft er geregeld persconferenties. Mijn twee collega’s zijn ontzettend aardig en behulpzaam, en bovenal zeer toegewijd aan hun werk. Dat maakt de werksfeer goed. De week begon meteen stormachtig, want afgelopen maandag kwam het grote nieuws over het dopingverleden van z’n beetje de hele West-Duitse sportwereld in de jaren vijftig, zestig en begin jaren zeventig. En groot nieuws betekent bij de NOS de hele dag non-stop items produceren; voor de dagjournaals, de radiojournaals, live kruisgesprekken in de avondjournaals en een bijdrage voor Nieuwsuur. Een goede binnenkomer voor mij dus.

Ik heb me de afgelopen week bezig gehouden met een ander item, dat aanstaande maandag wordt uitgezonden. Ik kan nog niet zeggen waar het over gaat (want de concurrenten zitten overal), maar ik zal er maandag meer over melden. In ieder geval was de voorbereiding voor die reportage deze week mijn taak. Een sprong in het diepe, want ik moest een leuke invalshoek bedenken, sprekers en locaties zoeken en regelen. Hoewel ik research doen ontzettend leuk vind, moest ik toch wel even wat moed bij elkaar verzamelen om ook daadwerkelijk mensen te gaan bellen. “Guten Tag, Sie sprechen mit Lynn Stroo, ich bin von der NOS, das ist die rechtlich öffentliche Niederländischer fernsehen.” 
 Ik heb vooral naar mensen in München gebeld, waar de telefoon steevast wordt opgenomen met 'Grüß Gott'. Ik denk dat dat genoeg zegt over het Beierse accent en de daarbijhorende verstaanbaarheid ;-) 
Na het eerste telefoontje bleef mijn hand om de hoorn geklemd, zo ingespannen was ik geweest. Maar het blijkt maar weer eens te kloppen, een andere taal spreken is een kwestie van DOEN. En bovendien zijn Duitsers buitengewoon vriendelijk en vinden ze het leuk als je hun taal spreekt (en in mijn geval probeert te spreken). 
Kortom, die angst heb ik na een week wel redelijk onder controle. Dat is maar goed ook, want over niet al te lange tijd zal de verkiezingsstrijd hier écht losbarsten. Langzaam raakt de stad gevuld met duizenden campagneposters, alleen al het CDU (de partij van Angela Merkel) geeft 20 miljoen uit aan haar campagne. Sommige posters zijn hilarisch, ander dodelijk saai. Hilarisch is bijvoorbeeld dat Paul Schnabel op de lijst van het CDU staat ;-) (zie foto). 


aka Paul Schnabel


Maar de verkiezingen zullen pas écht gaan leven als Angela Merkel 15 augustus terugkomt van haar wandelvakantie in Zuid-Duitsland. Merkel leidt niet alleen Duitsland en de eurocrisis, maar ook de verkiezingen. Op dat ze maar snel naar huis mag komen, ik kijk er naar uit. :) 

Reichstag




Liefs uit Berlijn!

Lynn. 





openlucht feest op voormalig vliegveld Tempelhof.

Mijn Berlijnse hipster bolide.